اشتوتگارت

اين شهر و اين اتاق ٩مترى لعنتى حقيقت بزرگ غربت و غربت زدگى رو خيلى محكم كوبوند تو صورتم. حقیقت تنهایی... حقيقت سخت بودن مسيرى كه الان بايد آخراش باشم و نيستم! حقيقت اينكه وقتى هر روز صبح دل و روده ت هم بالا بيارى، بايد بعدش كمرتو صاف كنى، مسواكتو بزنى و با لبخند برى سر كار. حقيقت اينكه زندگى تهش چيزى جز همون پير زنى نيست كه عصرا واكر به دست مياد تو كوچه قدم ميزنه و فهميده جز همون واكر چيزى براى آدم نميمونه.

تلخى حقيقت هاى زندگى هميشه گلوى آدم رو ميزنه و واکنش دفاعى من هميشه تو زندگيم فرار كردن بوده. اینجا یه پرانتز باز میکنم که بگم ( آدما در طول روز به طور ناخواسته در راستای فرار از یادآوری حقایق ناگوار زندگیشون مقدار زیادی انرژی مصرف میکنن. که من فکر میکنم ضمیر ناخوداگاهم به شدت مشغول این داستانه :دی )

به زودى هم از اين شهر و اتاق و خاطرات بد اين چند ماه فرار ميكنم.

آدما موقع اسباب کشی و جا به جایی پر از چيزهايى میشن كه دلشون برای اونا تنگ ميشه و من این بار پرم از چیزایی که هيچوقت دلم براشون تنگ نميشه.

دلم تنگ نمیشه واسه خونه رسیدن و اون تاریکی چند ثانیه ای تا چراغ کم مصرف به خودش بیاد و شروع کنه به پر نور شدن و همزمان شیرجه رفتن من رو لپ تاپ و یه چیزی پلی کردن تا سکوت اتاق نبلعتم.

دلم تنگ نمیشه واسه تیکه هاى عن دماغ چسبیده تو سينک دستشویی و صدای فین فین های هم اتاقیم که انگار داره مغزش از سوراخ دماغش میاد بیرون.

واسه ایستگاه Heumaden و همه روزای گهی که تو اون راه میرفتم و میومدم.

واسه اون نیمکت بین راه پله ها که پاتوق سیگار دود کردنام بود و روش فارسی نوشته بودن: دنبال کسی میگشتم که باهاش زندگی کنم، ولی کسی رو پیدا کردم که بدون اون نمیتونم زندگی کنم!

واسه Kehrwoche و جارو و تی کشیدن کل راه پله های ساختمون.

واسه وان و دوش کوفتی زیر شیروونی و هر بار سرم به سقف خوردن.

واسه مستی نصف شبای آخر هفته و حالت تهوع گرفتن تو پیچ های مسیر خونه با اتوبوس.

واسه هربار توضیح دادن که گوساله جان آشغالهای بیو میره تو سطل آشغال سفیده که روش نوشته بیو!

واسه U7 و شیشه های سرد پنجره ش وقتی سرمو میچسبوندم بهش و اشک میریختم.

واسه سر و صدای آشپزی کردنای نصفه شب این یارو، حتی اگه تهش دلجویی ازم با کیک و مارمالاد باشه.

واسه هیچی دلم تنگ نمیشه و فقط منتظرم که دِ برو!

شب های بیمار......